ROSJA Czyta, Obecnie
To gdzie jesteś?
Na DEFCON w Dubaju. Szukam klientów.
Bliski Wschód? Pewnie jest skwar.
Okropny. Nie powinieneś cieszyć się wolnym?
Gdybym chciał wolnego, kandydowałbym do Kongresu.
Robimy jutro z Santaną i Kilroyem inwentaryzację.
Kiedy wracasz?
Za kilka dni. Zajmijcie się bazą.
Czy to dźwięk pociągu?
Muszę iść. Zaczynają pokaz na makiecie supertankowca.
Pasażerowie jadący do Czyty proszeni na pokład!
KOLEJ TRANSSYBERYJSKA
Przepraszam, która godzina?
ROSJA Obrzeża Moskwy, 2000 r.
Viktor.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Viktorze.
Mam coś dla ciebie.
W Ameryce rozdają karty kredytowe jak cukierki.
Pewnie trudno spłacać odsetki
sekretarce w ambasadzie, która dostaje marne kopiejki.
Daję radę.
Tak.
Ale zapomniałaś wspomnieć o twoim związku z drogimi zegarkami we wniosku
o dopuszczenie do informacji niejawnych w Departamencie Stanu.
DŁUG: 108 902,00 ZALEGŁOŚCI: 5248,00
Zatajenie jest przestępstwem.
Byłoby szkoda, gdyby zgłoszono to anonimowo do FBI.
Czego chcesz?
Niczego.
Może pewnej drobnostki.
Mogłabyś mieć uszy otwarte.
Skopiować czasem jakiś dokument.
Administracja, nic tajnego.
A ty zajmiesz się moimi długami?
Da się to zrobić.
Widzę w tym układzie pewien problem.
Jaki?
Nie pracuję w Departamencie Stanu.
Ale wciąż w przetwarzaniu informacji.
Nasze spotkania pozwoliły mi
sprawdzić, dokąd podróżujesz.
Na przykład kiedy śledziłam cię do hotelu Ritz na Placu Czerwonym.
Pamiętasz Sashę, żonę ministra obrony?
Tego samego, który nadzoruje wasze więzienia wojskowe na Syberii.
Pewnie strasznie tam zimno. Jak w zamrażalniku.
Ale ty miałbyś szczęście, gdybyś wylądował w więzieniu.
Niestety nie tylko nie będę dla ciebie pracować,
ale to ty będziesz pracować dla mnie.
Jak poszło?
Misja udana.
Gratuluję.
Nie wątpiłem w ciebie.
Chyba jesteś jedyny.
Nawet szef placówki uznał, że oszalałam, chcąc zwerbować agenta FSB.
Szczęście sprzyja odważnym.
Zgadza się.
Teraz jest dużo łatwiej. Kiedy byłem...
- W Berlinie w latach 80.? - Wiem.
Jestem starym wagonem na nowych torach. Czas iść do przodu.
Kiedy poznaliśmy się na Bałkanach,
twój staroświecki urok mnie urzekł.
To była twoja pierwsza misja. Nie znałaś się.
Mógłbyś mnie czegoś nauczyć.
Ciało jest stare, ale silnik... wciąż ma tę samą moc.
Udowodnij.
Wróć na chwilę.
Co się stało po Toskanii?
„Co się stało po Toskanii?”
Czekałam na każdy list od ciebie. Ale...
- Przestały przychodzić. - Wspólne mieszkanie ułatwiłoby sprawę.
Nie ciekawi cię, co by było, gdybyśmy spróbowali?
Nie wiedziałam, że to takie poważne.
Aby to udowodnić...
W przyszłym tygodniu przez Toskanię jedzie pociąg. Wolne miejsca w pierwszej klasie.
Co ty na to?
Teraz nie mogę.
Ale w Prowansji za miesiąc będzie spokojnie.
Czyli się zgadzasz.
Muszę iść.
Idź ratować świat.
Może dzięki informacjom od Viktora zostaniesz szefem placówki.
Celujesz w ruskie atomowe okręty podwodne?
- Nie. - Strategie w Gruzji?
Ukrainę?
Celuję w Farewella.
Nie tak szybko, Schumacher. Farewell?
Zabił kilkunastu naszych agentów.
Podobno ich rodziny też. Jako ostrzeżenie, żeby zakończyć dezercje.
Dlatego trzeba znów się nim zająć.
Nie mierzysz zbyt wysoko?
Żeby złowić rybę, potrzeba przynęty. Ja mam doskonałą.
To niebezpieczne. Nie tylko dla Viktora, ale dla ciebie.
Kiedy się z nim widzisz?
Sam mówiłeś, żeby nie ujawniać szczegółów spotkań.
Nadzoruję operację, ale jestem też twoim wsparciem.
Viktor może zastawić zasadzkę. Wiem, że jesteś zdolna.
Sam cię szkoliłem. Szanuję cię.
Podtrzymuję to, co pisałem w listach.
Zależy mi na tobie.
Jutro.
14.00 w parku za Sankt Petersburgiem.
Zbyt odkryty teren. Nie wiesz, kto wchodzi i wychodzi.
Spotkajcie się w pociągu z Luki do Małaji.
Między lunchem a godziną szczytu będzie pusto.
Dobrze.
Spotkamy się w pociągu.
Dobrze.
Dziękuję.
Muszę ratować świat.
Pociąg do Małaji 2000 r.
Viktorze.
- Kto to zrobił? - Farewell.
Farewell.
Zostań ze mną.
Gdzie znajdę kuszetkę numer dwa?
- Trzy wagony dalej. - Dziękuję.
WASZYNGTON Obecnie
Miło, że przyszedłeś wcześniej, cyberżołnierzu.
Mój wymarzony dzień wolny.
Santana, masz tam jakiegoś klina?
Mam tajską whisky, która spali ci język.
W porządku. Nie potrzebuję języka.
Częstuj się.
Może też wolałbyś wyjechać?
Żartujesz? Kiedy matka smoków doi wojskowo-industrialną krowę,
ja mogę w końcu pomęczyć telomery.
- Co takiego? - Telomery.
Końcówki chromosomów. Pomagają przewidzieć długość życia.
Podobno można żyć dłużej, jeśli uczy się chromosomy
odbudowywać telomery po małych uszkodzeniach.
- Będę żył wiecznie. - Nie zapomnij o odbudowie.
Boże.
- Mills, patrzyłeś tu? - Co to?
Paszporty.
- Ktoś tu zaglądał. - I jadł moją owsiankę.
Ktoś się włamał?
Zalogował się i próbował zatrzeć ślady.
Najwyraźniej szukał...
- Kto to? - Zdjęcie, które postarzyła Hart,
wykorzystując mój algorytm.
Potem dopasowała je do rosyjskiego paszportu
- należącego do jakiegoś Kasparova. - Pierwsze słyszę.
Potem znalazła rezerwację w pociągu na ten paszport. W Rosji.
- Nie pracowała tam? - Prawie 20 lat temu.
Chyba nie pojechała do Rosji?
Rozmawiałem z nią. Mówiła, że jest w Dubaju.
Dlaczego skłamała?
Pociąg...
Zaczął się przemieszczać.
Musiałaby mieć podrobiony paszport.
Ma. Zniknął nasz czeski paszport.
Sprawdź jego numer.
SZUKAJ
Jest na niego bilet
z Czyty do Władywostoku koleją transsyberyjską.
Pociąg Kasparova.
Dlaczego Hart tak ryzykuje?
Żeby znaleźć tego gościa?
Wspominała o byłym współpracowniku, który zdradził ją w Moskwie.
- Nie pogodziła się z tym. - Niedobrze.
Pojechała go dopaść.
ROSJA Moskwa, 2000 r.
Niech zgadnę.
Śpieszysz się na pociąg.
Miałaś wrócić później.
Zmanipulowałeś mnie.
Co mogę powiedzieć? Dostałem lepszą ofertę.
To dla ciebie tylko negocjacje?
Listy to zwykłe karty przetargowe?
- Emocje przysłaniają ci logikę. - Jaką logikę? Mówię o nas.
Moją. Poświęciłem życie, żeby służyć państwu,
a zostałem odsunięty, kiedy pojawiła się świeża krew.
Zabiłeś mojego człowieka dla awansu?
Wiesz najlepiej, ile poświęciłam dla tej misji.
Nie chodzi tylko o awans. Harowałem przez 20 lat. I co?
Będę miał szczęście, jeśli przyjmą mnie na ochroniarza w Walmarcie.
Więc chodzi o chciwość?
Wybierasz kilka dolarów zamiast naszego uczucia?
Raczej kilka milionów rubli.
Otworzyłam się przed tobą.
A ty mnie okłamałeś.
Nawet nie wiem, kim jesteś.
I nie wiem, czy jestem rozczarowana,
czy... Nieważne, zapomnij. Podałeś świetny argument.
Zobaczymy, co powie na to sędzia.
Stój.
Jeśli to pomoże,
- źle mi z tym, że zdradziłem protegowanego. - „Protegowanego”?
- I że sprzedałem twój kontakt Farewellowi. - Pracujesz z nim?
Wiedziałem, że to zaboli.
Stałaś się persona non grata.
Wycofano twoją wizę dyplomatyczną, bo nie jesteś sekretarką
pracującą dla Departamentu Stanu. Ale wiem, że sobie poradzisz.
Jedno pytanie.
To było prawdziwe?
Bośnia? Toskania? Listy? Były prawdziwe?
Wtedy.
Naprawdę...
Wybacz. Muszę iść.
Zapamiętaj na przyszłość jedną rzecz.
Pierwsze, czego cię nauczyłem.
Nie spuszczaj źródła z oczu.
Kolej transsyberyjska Obecnie
Jak długo pan tu pracuje?
Trzydzieści lat.
Uwielbiam pociągi.
Przywołują wspomnienia, prawda?
O ile jeżdżą na czas, mogą być, jakie pani chce.
- Rosjanka? - Czeszka.
Tak.
Jadę do chłopaka, Nikolaia. Jest potentatem naftowym we Władywostoku.
Niestety kiedy rezerwowałam bilet, nie było już kuszetek.
Zwolniło się coś?
- Nie. Wszystkie zajęte. - Mogę spojrzeć?
Mówiłem. Nic nie ma.
Straszna szkoda.
No dobrze. Na kolejnej stacji zwolni się kuszetka, ale to dopiero jutro.
- Nic więcej nie zrobię. - Na odpoczynek można zaczekać.
Pani chłopak, Nikolai...
często jeździ tą linią.
Częstuję go Vetrovami.
On pali tylko Dachas.
Miłej podróży.
Hart wsiadła do pociągu w Czycie. Jak ją przejmiemy?
Nie zdążycie dotrzeć na kolejną stację.
Musielibyście jechać na koniec trasy do Chabarowska.
Super.
- Kup bilety. - Cali wy.
Nie możecie ot tak wparować do Rosji
po tym, co zrobiliście ich agentce.
- Zauważą was. - Wjedziemy potajemnie.
Pogadaj o tym z panią Pchli Targ.
Słodkie. Pokaż wschód Rosji.
Japońska yakuza przewozi tędy afgańską heroinę
do Sapporo na pokładzie trawlerów.
A szef yakuzy jest ci winny przysługę?
Tanaka-san woli być nazywany senseiem, a nie szefem.
Uczy malowania akwarelami.
- Ładne obrazy. - Fascynujące.
Ale to ja jestem mu coś dłużna. Długa historia.
- Dobrze, że mówisz. - Nie mamy czasu.
Musimy ruszać. Jest sama i odsłonięta.
Pomyślałeś, że nie bez powodu pojechała sama?
Jak Superwoman w kombinezonie.
Pomyślałeś, że wpakowała się tam, żeby wyrównać rachunki?
Jest za linią wroga, w Rosji.
W ojczyźnie najlepszego wywiadu poza USA.
Pracowała już tam. Znają ją.
Nie wraca się na dawne pola walki bez wsparcia.
Mówię z doświadczenia.
Może wpaść w pułapkę.
Jest zdolna. Poradzi sobie.
Gdyby nie Hart, czyściłbyś kible w Sing Sing własną szczoteczką do zębów.
Nikt nie dba o jednostkę tak jak ona.
Dlatego zapytałem, na co czekamy. Prawda?
Ruszajmy. Już!
- Zapytałeś? - Tak.
Zadzwonimy z Sapporo.
Wyślijcie kartkę.
I dmuchaną lalkę. Albo dobre sake. Na telomery.
Słodki jest, kiedy się złości.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam. Myślałam, że jest tu mój znajomy.
Rozumiem. Pan Kasparov zamienił się biletami.
Jaki miał pan numer?
Kto pierwszy, ten lepszy. Nie mogę pomóc.
Mówimy o tej samej osobie?
Wysoki, kaukaska uroda, ciemne włosy?
Zgadza się.
Choć miał szary kapelusz.
Dziękuję.
Ciągle mi się wydaje, że ktoś mnie śledzi.
Zmieniliśmy wagon.
Warto zachować ostrożność. Nieczęsto wyjeżdżam z Czyty.
Ochraniam cię.
Ochraniasz czy pilnujesz?
Każ zespołowi znowu sprawdzić pociąg.
Sprawdziliśmy, zanim wsiadłeś. Jest bezpiecznie.
Chyba cię uczyłem, żeby nigdy tego nie zakładać.
CIA nie zapomni o dezerterze.
Szczególnie takim, który pozbawił ich źródła.
Dajecie mi trzy dni wolnego w roku.
Pozwól mi chociaż nacieszyć się spokojem ducha.
Poza tym twoim szefom nie spodobałoby się, gdyby facet, który zdradził im tajniki CIA,
zmarł.
Sprawdzę pociąg. Nasz ulubiony instruktor musi czuć się bezpiecznie.
Droga Christino
JAPONIA Sapporo
Tanaka-san, mam prośbę.
Musimy dostać się dziś do Rosji na twoim trawlerze.
Nie zapłaciłaś mi za uratowanie delfinów.
Choć doceniam twój wkład w naszą planetę,
to ja zrobiłam ci przysługę.
Ich mięso jest skażone rtęcią. Trafia do obiadów w szkołach.
Masz dwoje dzieci w wieku szkolnym.
Poza tym
myślałam, że ta XIII-wieczna katana z okresu Kamakura
spłaciła mój dług.
Kiedyś wszystko było lepsze, ale to była rekompensata za straty w ludziach.
Skoro tak, może upiekę dwa długi na jednym ogniu?
W jaki sposób?
Eliminując trzech ninja, którzy chcą cię zabić.
Twój kolega czyta za dużo mangi.
Twoi ludzie cię zdradzili.
Czekają, bo zastanawiają się, kogo się jeszcze pozbyć.
Mam rację?
Stal dobrej jakości.
Prawie tak dobry, jak ten od wikingów.
A zatem, Tanaka-san...
mamy umowę?
Na drogę.
To też mogę zatrzymać?
WSCHÓD ROSJI Rzeka Amur
Nie odbiera.
Ma kłopoty.
Spróbuj. Ukoi nerwy.
Może uwolni krakena, ale nie przyśpieszy podróży do Rosji.
Tak.
- Co jest? - Zabiliście kogoś z yakuzy?
To było dwie godziny temu. Co masz?
Zadzwoniłem do znajomego, którego imię może rymować się z „Snedward Oden”.
Udostępnił mi pliki pożyczone od CIA.
- Pożyczone? - Nadal jest młody.
Zdąży je zwrócić. Dowiedziałem się,
że zdjęcie, które postarzyła Hart, przedstawia Thomasa Donovana z CIA.
Służył w Chorwacji w tym samym okresie,
w którym Hart służyła w Bośni. Podpisał masę
raportów jako jej przełożony.
To on ją zdradził.
To dopiero początek. Kilka lat później spotkali się w Moskwie.
Podpisał raport z rekrutacji nowego źródła.
- Kto to był? - Niestety
albo nazywał się Prostokąt Czarny, albo go ocenzurowano.
Zamaskowali jego dane.
- Był wtajemniczony. - Robi się dziwniej.
Po podpisaniu tego raportu, zniknął.
Nie ma żadnych działań, podpisów, raportów.
- Zero. Jakby... - Zdezerterował.
Myślałem o „umarł”, ale może być.
Wypłynął na powierzchnię, więc Hart postanowiła go znaleźć.
To i mój algorytm by to wyjaśniało.
Szczególnie biorąc pod uwagę, że kiedy gość zniknął,
Hart wyeksmitowano z Rosji.
Persona non grata. Wykryto jej przykrywkę.
- Albo złapano w akcji. - Lub to i to?
Dobrze rozumiem?
Hart wymknęła się do wrogiego kraju, żeby złapać agenta, który ją szkolił...
A teraz pracuje dla Rosji.
Misja samobójcza jak z zimnej wojny.
Coś mi nie pasuje.
Jej przełożony dezerteruje. Koniec historii.
Dlaczego nie przekazała sprawy CIA?
Ukryła to przed nami. Jakby się wstydziła.
To, jak mówiła o zdradzie...
szło z głębi serca.
- To osobiste. Jakby mówiła... - Nie tylko o karierze.
- ...o zdradzie... - Kochanka.
Znam Hart.
I wiem, co można zrobić w imię zemsty.
Zrobi wszystko, żeby stawić Donovana przed sądem.
Gęsta atmosfera.
Nie możemy płynąć szybciej?
Oby marynarze nadal lubili procenty.
Zaczekaj tu.
Przepraszam.
Rzuć broń.
Musimy porozmawiać.
Mówił, że ktoś przyjdzie.
Mów, gdzie jest Donovan.
Przerabialiśmy to sto razy.
Jak nie wrócę na miejsce, moi ludzie zaczną mnie szukać.
Na miejsce?
Wagon drugi? Znając Donovana, trzymał ochronę blisko siebie.
Szanowni państwo, zaraz zatrzymamy się na stacji Chabarowsk.
Opuszczających pociąg prosimy przygotować się do wyjścia.
Co za szkoda.
Tak się natrudziłaś, a Donovan rozpłynie się w powietrzu.
Tym razem na dobre.
Prosimy wsiadać.
Szanowni państwo, pociąg zaraz odjedzie.
Ostatnie wezwanie.
Przepraszam.
Ostatni wagon.
Nie tak cię wyszkoliłem.
Wpadłaś w klasyczną pułapkę antyinwigilacyjną.
Ale znalazłam cel.
Znów to samo.
Ale tym razem cię nie uratuję.
Nie pozwolą ci stąd odejść.
To w twoim stylu, żeby wyręczać się kimś innym.
Farewell zabił Viktora, bo ty nie miałeś jaj.
Liczy się rezultat.
- Ile ci płacą tym razem? - Zabawne.
Tyle lat uczyłem cię, jak być szpiegiem,
a to ty mnie czegoś nauczyłaś.
Czego?
Misja jest najważniejsza.
Zostanie nam Toskania.
Santana, sprawdź, co z pociągiem.
Kryj mnie.
- Hej. - Mills?
Ty pomogłaś mi, ja pomogę tobie. Gotowa?
Biegnij.
Zły moment, Kilroy.
Albo idealny, jeśli chcesz przeżyć.
Przechwyciłem rosyjskie komunikaty wojskowe.
Na stacji czekają na was żołnierze Specnazu.
Zajmiemy się tym w swoim czasie. Pociąg pędzi przed siebie.
Mamy problem. Możecie zmienić tor
- tylko na rozjeździe z linią mongolską. - No i?
Włamuję się do systemu kolei i przełączam pstryczek.
To na nic, jeśli nie zwolnicie. Chyba że
chcesz się sturlać z górki.
Nie mogłeś powiedzieć, że mamy po prostu zwolnić?
Ile mam czasu?
Dwie minuty. Plus minus minutę.
Robi się.
Stój.
Obróć się.
I gdzie twoi koledzy z FSB?
Śmiało. Przecież zasłużyłem.
To może zaczekać.
Chcesz wiedzieć, czy cię kochałem.
Kiedyś musiałam to wiedzieć.
Ale nie teraz.
Prawdę mówiąc...
kochałem.
Kochałem cię.
Bośnia, Toskania, Moskwa. Były prawdziwe.
Myślałem, że dezercja to jedyne wyjście.
Teraz wiem, że to był błąd.
- Zniszczyłem dwa życia. - Trzy.
Pamiętajmy o Viktorze.
Nie był niewinnym przechodniem.
Należał do FSB i chciał cię szantażować.
Ilu Viktorów zginęło po twojej dezercji?
Ile imion przekazałeś?
Zero.
Przysięgam.
Zgodziłem się ich szkolić. Pomóc nowej i ambitnej Rosji
obronić się przed terrorystami z Czeczenii.
Którzy zabiliby Amerykanów w Afganistanie.
Mam ci za to dziękować?
Ile osób zginęło z rąk agentów, których wyszkoliłeś?
Jesteś zdrajcą i tchórzem. Powinna dosięgnąć cię sprawiedliwość.
Może masz rację.
Dziwne, że tak późno mnie znalazłaś.
Nie ma cię w książce telefonicznej.
Jeżdżę tym pociągiem co rok.
Przypomina mi ten z Toskanii.
Nie przestałem pisać.
- Tu Kilroy. - Kilroy.
Jak jest hamulec po rosyjsku?
Stopruski? Hamulconowicz?
- Skup się. - Dobra, szukam.
Mamy problem. Jest cyrylicą. Jak to opisać?
Nigdy nie zagram z tobą w kalambury.
Zaczekaj. Wygląda jak słowo „top”.
Potem „mo”. Jak mimoza. Nie wierzę, że to powiedziałem.
A potem liczba trzy.
Obyś miał rację.
Jesteś cała?
Gdzie on jest?
Uciekł.
Przykro mi.
Nie.
Nie zatrzymuj mnie.
Zrobimy to razem.
Dobrze?
Idź tam. Już.
Na co czekasz?
Pociągnij za spust.
Wiedziałem.
Nadal coś do mnie czujesz.
Nie. Nie przyjechałam po ciebie.
Co za ironia. Farewell znaczy pożegnanie.
Za Viktora.
I za innych agentów, którzy zginęli.
A to za ich rodziny.
Skąd wiedziałaś, że Farewell tu będzie?
„Nie spuszczaj źródła z oczu”. Pamiętasz?
Nie spuściłaby z oczu swojego najlepszego człowieka.
Przyuważyłam ją podczas naszej gry w kotka i myszkę.
Cieszę się.
To nie ty pociągnęłaś za spust.
Mamy jeszcze czas.
Zawsze byłaś lepszym szpiegiem.
Chodźmy.
Hej.
- Specnaz jadą. - Mieliśmy się wycofać z Władywostoku.
Musimy znaleźć inną drogę.
Możemy wrócić drogą morską.
Dobre na chorobę morską.
I zły nastrój.
Zawsze jesteś mile widziana w terenie.
Dawno nie widziałam cię z bronią.
Nieźle.
Jest dużo łatwiej, jak ma się dwóch strzelców wyborowych.
Ale nie chciałabym, żeby Kilroy czuł się samotny.
Á propos, nie przesadź z sake. Zabiłby mnie, gdybym nic nie przywiozła.
- Coś zostało na dnie. - Wystarczy.
Czy każdy w zespole może działać na własną rękę?
Bo od jakiegoś czasu poluję na birmańskiego handlarza kością słoniową.
Ten rzeźnik ukradł mi rewolwer.
- Kto dziś z tego korzysta? - Byłeś w Złotym Trójkącie?
Dlaczego nie powiedziałaś mi o misji?
Przez moją siostrę?
Bo zginęła w pociągu?
Krytykowałam cię za chęć samodzielnego pomszczenia jej śmierci.
Nie chciałam wyjść na hipokrytkę.
To ma sens.
Pewnie bym ci to wytknął.
Tego bym oczekiwała.
OK.
Wprowadźmy zmiany w naszym układzie.
Od teraz będziemy się sobie zwierzać.
Koniec tajemnic. Osobistych i innych.
Zgoda.
Przepraszam.
Wybaczam.
Nigdy nikomu o tym nie mówiłam, ale kiedy byłam w Bośni,
a on w Chorwacji,
pisał do mnie listy. Piękne.
Jak ten?
Znalazłem go w pociągu.
Pewnie trudno było się z nim znów zmierzyć.
Skoro mamy być szczerzy, było...
- trudniej, niż myślałam. - Czujesz coś do niego.
Ale misja była ważniejsza.
Szanuję to.
Dam ci chwilę.
Tekst polski: Kinga Stańdo